Jæja góðir hálsar nú er ég vöknuð úr sjokkinu sem að fylgdi síðustu bloggreynslu
Og af því að ég er ekki persónulegi bloggarinn eða pólitíski bloggarinn eða rómantíski  bloggarinn þá held ég áfram að rifja upp minningar  mér til minnkunar öðrum til gleði.
Um helgina var okkur hjónaleysunum boðið í mat til þeirra ektahjóna Guðbjarts og Írisar, Láki var á fótboltaæfingu og ég átti að kippa honum með út í Vík.
Einn af fáum göllum við hann Þorlák er sá að hann getur bara ALDREI setið í bíl meðan ég keyri án þess
að vera stanslaust að setja út á aksturslag mitt Og þennan dag ákvað ég að að hann fengi sko ekki að hrekja mig úr bílstjórasætinu. Þegar að ég er komin fyrir utan Íþróttahúsið þá læsi ég hurðinni til öryggis og horfi svo á hann sigrihrósandi setjast mæðulegur við hlið mína og tauta "ætlar þú að keyra
Ég er bara fjandi góð með mig skelli sólgleraugunum á nefið og hækka í Sálinni, allt gengur vel þar til við ég er að verða hálfnuð Óshlíðna þá er ég að keyra í gegnum annan vegskálann þá byrjar bílfjandinn að rása á eina hálkublettinum á allri hlíðinni, Láki byrjar að stynja Sóley passaðu þig og í nokkur sekúntubrot  vissum við ekki hvort að við myndum enda fyrir ofan veg eða neðan. Til allrar Guðslukku  endum við ofanvegar og ég reyni í ofboði að ná stjórn á bílnum  meðan láki skrækir eins og kjelllllling!! og rígheldur sér í mælaborðið  og starir á mig  með uppglennt augu eins og dýr í háuljósunum.
Við  sitjum svo pikkföst þarna þar til Guðbjartur kemur og dregur okkur út úr skaflinum og var mér tilkynnt pent að  Þorlákur þyrfti að vera meðvitundarlaus til þess að það væri sjéns að hann sæti í aftur í bíl með mér

Þessi saga minnir mig pínu á það þegar að ég fékk Lundalúsina og mun ég rifja upp þá sögu hér.

Þannig er að ég hef alltaf átt mjög erfitt með að láta segja mér að ég geti ekki gert eitthvað!!Sérstaklega ef að karlmaður þykist geta það betur sökum kyns síns( já ég er klikk)
 En ég var einhverju sinni stödd í þeirri ægifögru eyju Hvalsey með bróður mínum pabba og frændfólki.
Pabbi ég og Simmi  bróðir ákveðum að fara að háfa Lunda og þegar að við erum búin að háfa nokkur tugi kvikinda ætlum við að fara heim og Simmi býr til kippur með ca 10fuglum á kippu og segir mér að ég geti sko EKKI BORIÐ TVÆR KIPPUR!!! Og það var eins og við manninn mælt ég þýt eins og elding í kippurnar og byrja að rogast með þær mjóa stíga og fjallvegi
Ég er náttúrulega alveg að drepast því að fjandans fuglarnir voru offitusjúklingar og vógu örugglega hver kippa 50kíló ( ég vil taka það fram að ég var 13 ára )
Þegar að ég er komin hvarf  við bróðir minn, hendi þeim frá mér og vef þeim inn í jakkan minn og dreg fuglana  í bústaðinn og er rosa kelling  þegar að Simmi bróðir kemur á eftir mér.
Þegar að kvölda tekur skil ég ekkert í því af hverju mig stingur svona í innaná lærið og ég er alltaf að nudda og klóra mér en þá versnar stingurinn bara.
Þegar að ég fer að tékka á þessu sé ég bara afturlappirnar á lundalús standa út úr lærinu á mér!! En lúsin nærist á blóði og hafði étið sig á kaf í lærið á mér.
Ég náttúrulega bilaðist og öskraði á  allt lifandi í kringum mig að verða mér til bjargar!! Og stökk systir mín til og náði í flísatöng og kippti kvikindinu pakksöddu og feitu úr lærinu á mér og rak það spriklandi framaní mig  og sagði sigrihrósandi NÁÐI ÞVÍ!!
Brrrrrr.... ég á enþá erfitt með að sjá Lunda ánþess að um mig fari hrollur og taugakippir
 En  að sjálfsögðu vildi fólk fá útskýringu á því hvernig lúsar fjandin hafði komist innan á mig og þurfti ég þá að játa fyrir bróðir mínum að þegar að ég var búin að DRAGA fuglana heim þá fór ég aftur í jakkan!!!!
og þá var lúsaparty







 




E