14. maí 2008 klukkan 22:13
Í gamla daga þegar að ég var ung og óspjölluð mær, vann ég flest kvöld við að brynna þyrstum munnum í sjallanum sáluga. Þar varð ég þeirrar ánægju aðnjótandi að kynnast nokkrum af rónum bæjarins og gerði ég mér ekki grein fyrir því hversu nærri hjarta þeirra ég stóð fyrr en eina örlagaríka nótt.
Eftir langan og stranga vinnutörn lagðist ég til hvílu og sveif inní draumalandið en hafði ekki sofið lengi þegar að í gegnum svefnin heyri ég nokkrar raddir kalla fyrir utan húsið "barþjónn vaknaðu" vaknaðu það er kveiknað í !!!!
Ég er smástund að átta mig á að það er í alvörunni verið að öskra eitthvað fyrir utan og staulast að lokum út í glugga og kíki niður.Þar standa þrír af góðkunningjum mínum öskrandi og veifandi öllum öngum, í sömu andrá sé ég tvo slökkviliðsbíla leggja fyrir utan.Ég glaðvakna og stekk á Láka sem að hafði ekki rumskað og hristi hann til og frá öskrandi á hann að það sé kveiknað í og hann skuli finna köttin.. Greyjið strákurinn hröklast á fætur og þorir ekki öðru en að leyta að kattar fjandanum sem að á þessum tíma var barnið mitt.Ég rýk inn í fataskáp til að skella mér í óbrennanleg föt og tek út bol og hendi mér í hann, svo fer ég að leyta að buxum eða einhverju til að hylja á mér sitjandann milli þess sem að ég öskra á Láka að finna köttin.
Ég tek út hverja peysuna og bolina á fætur öðrum og hendi þeim á gólfið, það var eins og allar mínar buxur og pils hefði gufað upp og var ég komin langleiðina meða að klæða mig í peysu að neðan eða halda áfram að leyta að buxum og brenna kannski inni.
Þvílikt og annaðeins adrennalínflæði hefur aldrei runið um æðar mínar.
Símin hringir og það er nágranni minn að skipa okkur út úr húsinu Það sé kveiknað í!!
Í sömu andrá ryðjast inn tveir slökkviliðsmenn í fullum skrúða og stari ég á þá með trylling í augunum standandi í peysu hrúgunni sem að ég hafði mokað útúr skápnum mínum og spyrja mig hvar eldurinn sé.
Ég umla eitthvað óskiljanlegt um köttin og Láka og bendi þeim á hvar Láki liggur hálfur undir rúminu í gestaherberginu að reyna að ná kettinum sem að kvæsir og urrar á fullu.
Í þeirri sömu andrá heyrist í talstöðinni að það sé engin eldur, rónarnir hafi haldið sig sjá reik en það hafi reynst ofsjónir sökum ofurölvunar og að við getum farið aftur að sofa.
Við horfum á slökkviliðsbílana bruna burtu ég í tveimur peysum og láki útklóraður haldandi á kettinum,leggjumst svo taugaskjálfandi uppí rúm í fósturstellingu og slökkvum ljósið.
Sóley Guđfinna Arnórsdóttir
Engar fréttir frá okkur nema kannski að Hrefna Dís er lasin,
allt sett í lás þar til hún er oðrin hress :O)