Jæja kannski að maður fari að vakna af dvalanum og bulla eitthvað áfram.

Sumarið leið stóráfallalaust og hef ég ekki mikið að segja um það.. Ég lennti reyndar í soldið skondnum samræðum við dóttur mína um dagin sem að ég ætla að deila með ykkur.

 Þannig var eitt kvöldið að við Tekla vorum að búa okkur undir svefnin og vorum báðar að bursta tennurnar inná baðherbergi þegar að hún segir allt í einu grafalvarlega " Mamma Hildur segir að tippið verði að fara í klobban til að börnin verði til", ég snarhætti að bursta tennurnar og segi með seimingi jaaaá segir hún það.
Hún tekur burstan út úr sér og segir soldið byrstum tón
" hvernig er það mamma viljið þið pabbi ekki gera svoleiðis?"
Ég finn hvernig æðarnar byrja að tútna á enninu á mér og ég horfi á sjálfan mig í speglinum með froðuna lekandi niður á höku og reyni að hugsa upp eitthvað til þessa að snögg enda þessar samræður.
Hún horfir á mig og segir" finnst ykkur það ógeðsslegt??? ?"og skilningurinn skín úr augunum" Mamma þið verðið bara að gera það annars eignast ég aldrei systkini!!!"
uuuhaaaaa hóst tjaaaa ... Ég er alveg að farast og heilinn á mér er á yfirsnúning að hugsa upp eitthvað snjallt og einfalt svar og segi " það er ekki alltaf nóg maður ræður því ekki alveg sjálfu guð ræður því líka" segi ég og held nú að ég sé sloppin.
"Vill guð ekki að ég eignist lítið systkin"????? Og bláu augun glansa pínulítið..
 HJÁLP!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Láka er hvergi að sjá til að bjarga mér frá  þessum spurningaflaumi og þá segi ég " sko Guð ákveður hvenær fólk fæðist og hann er búin að ákveða  tíman sem systkini þitt kemur og hann er bara ekki alveg strax.
Hún horfir á mig í smástund og meltir þessar upplýsingar leggur svo frá sér tannburstan og skríður upp í rúm. Ég er löngu búin að kyngja tannkreminu stend eftir inná baðherbergi og vona að ég hafi afgreitt þetta mál í bili .